Fotografías

Pepe de Sarandón

Onte tiven que entrar nunha igrexa. Por desgraza entrara nunha hai pouco por mor dun ano sen Óscar. Nesta ocasión, fun porque levo un ano sen o meu avó... Se e que entrei nunha racha... verdadeiramente fatal... Nunha variante do Ché Guevara (aínda que o meu avó non tiña nada que ver con el no apartado ideolóxico), meu avó sempre dicía: "Antes morrer traballando que postrado nunha cama"... E así foi... Era desas persoas que non deixaba as cousas para mañá, nin para despois, nin moito menos a medias. Acababa todo o que comezaba... E por culpa de querer arranxar un tellado, quedamos sen el... Aínda que inesperado e cruel para a familia e para el (xa que caeu ás dúas da tarde e aguantou ata as oito... é grande para todo), vexo que cumpriu o seu propósito. Traballou ata o último momento. Se tivera que elixir unha palabra para describir o meu avó sería PERSEVERENCIA.

Dentro da igrexa, coa miña avoa á esquerda e a miña irmá a dereita, na primeira fila, vía como nada máis nin nada menos que cinco curas estaban para da-la misa. Cando un sacerdote novo comezou coa frase: Estamos aquí para celebra-lo aniversario do falecemento de José Rozados... Eu comecei a lembrar tódolos bos momentos que pasaba co meu avó... Cando de pequeno me bañaba no río baixo a súa atenta mirada e sorriso, cando me levaba coa piragua dando un paseo polo Ulla, cando me daba clases de botánica, explicándome de que árbore se trataba e que froito daba, cando me levaba ó Celta e el contemplaba o partido cun semblante serio, tranquilo...

Ademais desas lembranzas puntuais, acordábame do que era un día con el. Chegabamos no coche e el inmediatamente saía, coas súas catiuscas (así se chamabamos nós), coa súa gorra de Hero, Bograo ou demais e o seu paociño entre dentes. A súa beira estaba Río, o seu segundo can, agarrado pola corda, toleando para vir onda nós. Estes recordos son máis recentes... Entrabamos na casa, logo de atar a Río, e falabamos de todo, lembro unha frase que a min facíame graza: "os gobernos de dereita están para reunir cartos e os de esquerda para malgastalos" e ese recordo uníuselle o do 96, cando onda as eleccións pregunteille a quen votara e dixo: "O Aznar"... Eu respondinlle: "No abuelo no, tienes que votar a Felipe" Non me preguntedes porqué, pero de pequeno era felipista... a saber porqué...

Alá sobre as sete da tarde, a min entrábame a fame, e o meu avó decatábase e dicíame: "Queres merendar?" Eu asentía coa cabeza... El xa sabía de sobra o que me gustaba: eses bocadillos que facía con queixo e pan, que quentaba na tixola, e con moito agarimo e precisión aplastaba coa tapa dunha pequena pota que tiña o seu carón. Miña irmá, sempre foi ben tímida e recatada, e mirábame mal se aceitaba, pedía ou comía aqueles bocadillos... Nunca quere aceitar cousas dos demais... Se é dalgún maleante enténdoo, pero do teu avó... En fin...

Desconetei un momento deses recordos e escoitei o cura dicir: "... coma ás veces cando estamos a falar polo móbil e non recibimos o que nos escoita... A nós ás veces pásanos o mesmo con Deus..." Despois dun alarde propagandístico da Igrexa de aproximadamente vinte minutos, o cura dignouse a da-la Santa Misa, nunca millor dito...

Despois de estar alí ben posicionado durante media hora, na que ían, viñan e volvían os recordos do meu avó: o sorriso cando o Celta lle gañou un a cero ó Barcelona, os seus paseos dun lado a outro coas mans nos petos, revolvendo sempre todo o que tiña no seu interior, as súas frases pausadas e ben estruturadas cando me estaba a explicar algo, as súas liortas con Río cando este non lle facía caso... Rematou a misa, despois de ter que erguer e sentar a miña irmá para que seguira o protocolo da misa, ó que cada vez lle vou pillando máis e máis o tranganillo. Cando o cura dixo: "Dádevos fraternalmente á man", unha moza a miña dereita díxome: "A paz sexa contigo", aínda que iso descobríno logo de que mo dixera. Eu respostei todo serio: "Grazas"...

Ó marchar, decateime de que levaba unha camiseta de Caramuxo que pon: Mexan por nós e temos que dicir que chove... E eu pensando: "Aínda por riba veño provocando"... Vin os cinco curas e pregunteille o meu pai: "Haille que pagar ós cinco curas?" El fixo un xesto de que me calase acompañado dunha risa leve e saímos da igrexa. Logo de máis dunha hora despedíndonos dos familiares que asistiron, ós que, por desgraza, sempre vemos nesta clase de acontecementos, volvín para Pontevedra, co meu avó na cabeza e cunha das últimas frases do meu tío Luis, irmán do meu avó, que lle dixo ó meu pai: "Saíuche un fillo seguidor de Castelao..."

Un ano sen ti...

Hai algo máis dun ano, quedamos sen todo un amigo. Un rapaz que estaba nos bos e nos malos momentos. Agora cando estás camiñando pola vida, dáste conta que el non segue contigo o teu carón. E iso é duro. Moi duro. Non nos imaxinabamos que ía pasar nunca unha cousa coma este. Pero pasan. E sempre ós mellores. As boas persoas, que están cun sorriso dende primeira hora da mañá... Cun sorriso... Sempre cun sorriso. Así é como o lembro...

A continuación, coloco unha ligazón a unha carta que os seus irmáns escribiron con toda a súa paixón e agarimo. Sei que non hai ninguén millor que eles para expresar os nosos sentimentos. Dos teus irmáns, Óscar, permítome adxuntar ese precioso escrito.

É incrible comprobar como as cousas poden cambiar dun día para outro, nun minuto, nun segundo. Pensamos que todas as pezas están no seu sitio, preocupándonos por asentar perfectamente as máis pequenas, as máis insignificantes, cando, sen darnos conta, rómpese a que suxeita todas as demais.

Transcorreu un ano da nosa nova vida. Una vida amarga, cruel, de ollos chorosos e bágoas perdidas que sempre se empeñan en regresar. Unha vida na que, non sen esforzo, tratamos de esbozar un sorriso ante os recordos que nos asaltan a cada intre.
Fai un ano, o noso irmán foise sen poder dicirnos adeus.

A cada paso que damos, tratamos de senti-la súa presenza, desexando que nos guie por uns camiños que agora apenas teñen sentido. Avanzamos con dificultade, tentando atrapar e reter na memoria o recordo dos seus ollos, da súa alegría, de todo aquelo que gardaba no corazón. No corazón máis grande que chegamos a coñecer. E así, pensando nel, todo se dilúe, paran as horas, e notamos, sen querelo, que a súa ausencia nos mata.

No mesmo lugar en que hoxe o recordamos, antes viñemos a despedilo, aferrándonos á necesidade de que esa despedida non sexa definitiva, de que un día nos agarde, coa man estendida, para recuperar todo o tempo que o destino quixo arrebatarnos.

Aínda estou convencido de que hai esperanza. A veces crémola infundada, a veces baldía, pero é esperanza ó fin e o cabo.

E é que, alá onde estea, é feliz. E fai felices a todos os que disfrutan da súa compaña, da mesma maneira que nos facía felices a nós.

Sei que moitos expresarían o que sinten coas mesmas palabras que nós utilizamos hoxe. Pois que ninguén dubide en dicilas, el escoitanos.

Oscar, querémosche e botámosche de menos.

 

Sergio e Fátima

 

Chamábanlle Marita

María de las Mercedes López Yáñez... Ese era o seu nome... Pero todo o mundo lle dicía: "Bo día Marita"... Era unha desas persoas que todo o mundo coñecía, e desas persoas que merece a pena coñecer. Sobre todo, se tes a sorte de que che toque como avóa. Que che coide, che eduque, che maleduque, che rife... Eu era o seu ESCACHAPEDRIÑAS...

Pola mañá, abría os ollos... O primeiro que escoitaba era a bucina do furgoneta... Eu dicía para min: "Xa chegou o pan". O histérico e malhumorado can de Paco, Tristón, comezaba a ladrar e ouvear de tal xeito que non había ninguén que seguira durmindo. Era un peculiar e orixinal galo, que indicaba que xa eran as dez e media da mañá. Eu miraba cara a cama da miña esquerda a ver se a miña avóa seguía alí. Facíao sempre, era un acto reflexo meu, aínda que sabía de sobra que ela xa estaba abaixo dende as nove de mañá, senón era dende antes. A veciña Jessica comezaba a correr para avisar a miña avóa... "Marita, o pan!!!" Marita pegaba un sprint que deixaría atrás a Carl Lewis... Eu baixaba, pero antes diso tiña que facer a cama antes de que se enterase miña avóa senón xa estaba ela empurrándome para que non a fixera. Baixaba e xa tiña posto o café, a marmalada, as galletas... todo de todo...

Pola tarde, despois dunha enchenta na comida, Marita comezaba a sesión de ganchillo, ó mesmo tempo que vía o que ela chamaba A NOVELA. Xa fora Amar en tiempos de guerra, Agujetas de color de rosa, Abigail... Eu ás veces quedaba con ela, e escoitáballe murmullar: "Que mala é, que mal becho!" referíndose a unha das malas e benvistas das novelas. Eu polas tardes ía a praia mentres Marita se encargaba de benfacer paniños, vestidiños e salvamanteis para veciñas, curmás, amigas, e para toda aquela que tivera un embarazo de tres meses... Ela equipaba a tódolos bebés que fora posible... É case imposible que ningún dos bebés que coñezo non teña algo feito por Marita. Á volta da praia, ela estaba esperando... Non podía tardar cinco, dez e moito menos quince minutos en chegar a casa... Temía que Marita estivese a chamar ó Exército, a Garda Civil ou o Bar Ramos onde paraba a tomar o xelado de rigor.

Polas noites, sentados fronte o televisor aínda que, sen facerlle moito caso a este, xogabamos o parchís, a brisca, a escoba e a oca. Ela era un hacha ó parchís. Se unha ficha miña se aproximaba o máis minímo ela dicía: "Escapa Marita". Se vía que podía perder dicíame: trampullán, que es un trampullán... Logo quedaba durmidiña no sofá. Eu non a espertaba quedábame mirando para ela e sempre me arrincaba un sorriso da cara. Cando espertaba dicíame: Vamos a durmir... E xa na cama, mentres ela dicía a súas oracións ,eu lía un libro de cómics que ela mercara en Valdoviño (quen se non ela mo ía mercar). De despedida, dicía sempre: "Ata mañá se Deus quere".

Quérote Marita.

 

Versionando publicidade...

 

Ver a fotografía

 

Un fotologue distinto...

Despois de exames, festas e outros eventos sociais, chega o segundo cuadrimestre e con el, as novas materias... Para a miña sorte, etmos fotografía... Unha materia coma algo que tanto me gusta? Pois si... Para o meu deleite persoal, e por recomendación do meu mestre, decidín crear un fotologue con imaxes que teñan algho de particular. De momento, aínda teño catro ou cinco subidas, pero quero que non señan fotografías calesquera, senón aquelas suxerentes...

Para entrar no fotologue, tedes que ir a http://www.flickr.com e poñer, no apartado de usuarios, Andresinho... Así de fácil... xa me diredes que vos parecen as fotos...

Cartel Santa Katabirra 2005

Nesta fotografía, observades coma se poden unir varios personaxes de debuxos animados coma Barney (dos Simpsons), Cartman (South Park) e Jessica Rabbit. Este cartel foi creado por min e polo meu compañeiro e amigo David Vázquez para a festa da nosa facultade, Santa Kata. Lástima que non puideramos entrar no concurso para que o cartel fose impreso en camisetas e en pósters, pero a satisfacción de habelo feito e de que a idea fose inxeniosa (ou eso cremos), henos suficiente... 

Dicídenos vós que vos parece... 

 

O fruteiro. Un machista sen nome

Todos coñecemos ao Fruteiro, un dos principais personaxes da série Sete Vidas que se emite en Telecinco, tódolos domingos a partir das 22.00h (prime-time). Desde o 1 de maio, esta série cumple unha temporada máis. Xa son 7 os anos que esta magnífica parodia da sociedade actual nos leva divertindo. Neste artigo, centrarémonos como xa antes dixen, nun dos máximos expoñentes da série, interpretado polo actor, cómico e monologuista Santi Rodríguez.
O fruteiro é o claro estereotipo de home estancado no franquismo, facha, misóxino e egoísta. Só fai as cousas polo seu propio interese, ainda que como case todo ser humano, en ocasións demostra ter un grande corazón. Posúe o seu comercio propio e explota a traballadores ilegais, aos cales mantén sen contrato. Pasa gran parte do seu tempo no Casi que no, a taberna do seu amigo Gonzalo, que trala separación con Carlota tivo que vender á avogada da súa esposa, Mónica. Ainda asi, Gonzalo continua traballando na tasca, despois de que a nova xefa lle contratase como encargado.
Para el a superioridade do home sobre a muller é unha realidade, e trata a tódalas mulleres da mesma maneira: como meros obxectos sexuais, excepto a súa muller, á cal trata con desprezo, dicindo dela que é un becho gordo e feo. Con mulleres fermosas escápanselle comentários tales como: "Que non me entere eu de que ese cuiño pasa fame" ou "Se esa fora a miña hucha, metería agora mesmo tódolos meus aforros". Ademais é afeccionado a acudir a prostíbulos ou á whiskería, como a el lle gosta chamárlle .
Nesta temporada, o fruteiro decide vender a frutaria (valla a redundáncia), por unha cantidade económica substanciosa, e asi pasar máis tempo cos seus amigos e a vivi-la vida.
O seu grande amigo é Gonzalo, ainda que con Sergio tamén garda unha grande complicidade e confianza. A pesar de se-la ovella negra da pandilla, o fruteiro sempre é protagonista nos grandes momentos, e está presente nun lugar ou outro, e, ainda que garde diferenzas co grupo de mulleres da série (a Vero non para de piropeala de maneira ofensiva, Sole non lle soporta polas súas ideas políticas e a Diana sempre lle solta comentários machistas falando dos seus peitos), dunha forma ou outra, se poderia dicir, que este personaxe converteuse en imprescindíbel para a série e un dos grandes protagonistas...
A foto á dereita, como as súas ideas...

Ese elefante ¿ A trompa? (Enlace á fotografía ó final do artigo)

A continuación ensínovos un interesante cadro realizado a partir do corpo dun xove. Nel, podemos ver de protagonista a un elefante, o cal está rodeado de cor azul, e cunha árbore de fondo, que sitúa ó elefante nun hábitat afín a súa especie. O elefante (cabe destacar que é de tipo africano, xa que é de cor gris) ocupa todo o abdomen do home, ademáis da pelvis e parte das súas extremidades. O detalle curioso e que máis chama a atención é o emprego do pene do rapaz, que neste caso simboliza a trompa do animal...

Insisto en saber que opinades das fotografías, e desta nova sección colocada na miña páxina, para ver se vai ter éxito, ou é millor que desista... A min páreceme unha sección un tanto cachonda e simpática, para romper un pouco o xeo e buscar unha perspectiva máis cómica do sexo e do sexismo... Porque os temas tratados non son para nada de risa...

Outra vez, Blogia xógame unha mala pasada, e non me deixa colocar a imaxe correspondente a este artigo... Desta maneira a dinámica do web blog non é a mesma... Aínda así, para os interesados coloco un enlace a vosa disposición: Clicade eiquí!